«Τι να πας να κάνεις αγόρι μου στα Κονάκια; Εκεί ούτε ο Θεός δεν περνάει.» Αυτή την απάντηση έλαβα όταν ζήτησα οδηγίες για το πως θα μετακινηθώ προς τα Κονάκια Ασπροποτάμου. Αυτόματα, το μυαλό μου πήγε στον φίλο μου τον Στέφανο που αν άκουγε αυτή την περιγραφή για το χωριό του θα είχε εκνευριστεί.... Continue Reading →

Όταν η πόλη χαρίζει τις ήσυχες γωνιές της μόνο σε σένα.

      Περνώντας τα καλοκαίρια μου στα ορεινά των Γρεβενών και με έναν πατέρα λάτρη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής ήταν αδύνατο οι μουσικές μου επιρροές να διαφέρουν.       Σε μικρή ηλικία δεν ήταν εύκολο να καταλάβω και να ταυτιστώ με αυτό το είδος μουσικής. Για μένα τα «κλαρίνα» ήταν συνυφασμένα με τη φασαρία από το δωμάτιο... Continue Reading →

Στην παιδική μας ηλικία τα καλοκαίρια στο χωριό ήταν όλη μας η ζωή. Το ρολόι ξεκινούσε να μετρά αντιστροφά λίγες μέρες μετά το Δεκαπενταύγουστο για την επιστροφή μας την επόμενη χρονιά. Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν ελάχιστα σπίτια που είχαν υποδομή για να φιλοξενήσουν κόσμο το Χειμώνα. Όσο και να νοσταλγώ εκείνα τα Καλοκαίρια που είναι... Continue Reading →

«Ρε Βάγγο, πες μου ειλικρινά για ποιο λόγο να χτίσει κάποιος το χωριό του εδώ πάνω»; Η απορία του φίλου μου του Χάρη με έκανε να διακόψω για λίγο την ονειροπόληση και να προσπαθήσω να βρω μια ικανοποιητική απάντηση ώστε να λύσω την απορία του. Αρκετές απαντήσεις μου ήρθαν πρόχειρες αλλά αυτό που βγήκε αυθόρμητα... Continue Reading →

Η Ελένη του Νίκου Γκατζογιάννη είναι ένα από τα πιο καθηλωτικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Έτυχε να το διαβάσω σε νεαρή σχετικά ηλικία και δημιούργησε μέσα μου πλήθος ερωτημάτων. Ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία της οικογένειάς του σε ένα απομονωμένο χωριό της Θεσπρωτίας, τον Λια κατά τη διάρκεια της κατοχής και... Continue Reading →