Για μια χρωματιστή καλημέρα γίνονται όλα... Μερικές φορές είναι αρκετή.

Για ένα μπεράτι που θέλω να χορέψω με τη γυναίκα μου, για ένα της παρέας που θέλω να μοιραστώ με τους φίλους μου, γιά τον Σκαρο που θα κάνει έναρξη, γιά ένα μοιρολόι που θα παίξει στο τέλος, όταν φύγουν οι πολλοί, για την εικόνα της γεμάτης πλατείας κ των γεμάτων συναισθημάτων... .

Καλοκαίρι είναι εκεί που μπορείς να κάτσεις για ένα καφεδακι κ να σε βρεί το βράδυ χωρίς να υπάρχει η αίσθηση του χρόνου.

Έναν πλάτανο για να σου κάνει σκιά, έναν ελληνικό κ μια καρέκλα για να απλώσεις τα πόδια σου.... Ένα τυπικό πρωινό Κυριακής στο χωριό, σε όποιο χωριό...

Να κάθεσαι κ να παθιαζεσαι νοερά με τους αγώνες που ΘΑ έκανες. Να σκέφτεσαι εκείνα τα ψαλιδάκια που ΘΑ ήταν αξιοσημείωτα, τις κεφαλιές, τους καβγάδες κ όλα όσα σε ακολουθούν σαν μνήμες από τα παιδικά χρόνια.

Ο πρώτος καφές της ημέρας είναι αυτός που σου αλλάζει την ψυχολογία. Ειδικά όταν επιστρέφεις στον τόπο που αγαπάς.

ένας ελληνικός κι ένα "υποβρύχιο" λείπουν για να ολοκληρωθεί η σύνθεση της απλότητας.