Άνοιξη είναι να βλέπεις τη φυση ανθισμένη, να ξυπνάς το πρωί και να χαζεύεις χρώματα στο βουνό. Άνοιξη είναι να περπατάς στη λιακάδα και να απολαμβάνεις την ομορφιά και το απόγευμα να μαυρίζει ο ουρανός και να χρειάζεσαι ομπρέλα. Άνοιξη είναι να βάζεις κοντομάνικο για να απολαύσεις τον καφέ σου και σε δυο ώρες να... Continue Reading →

 «Κατά που λες να πάμε για περπάτημα»; «Πάμε μέχρι την Καλλονή»; Αφού ξεπερνάς το αρχικό μούδιασμα καθότι η απόσταση δεν είναι και μικρή σκέφτεσαι ότι δεν είναι κακή ιδέα να εκμεταλλευτείς την χειμωνιάτικη λιακάδα με μια επίσκεψη στο ωραιότερο χωριό των Γρεβενών( τα κριτήρια είναι υποκειμενικά φυσικά). Πραγματικά πιστεύω ότι πιο ταιριαστό όνομα δεν μπορούσε... Continue Reading →

Καλώς ή κακώς για τον τόπο σου αντικειμενικότητα δεν υπάρχει. Όταν σπούδαζα στο Ρέθυμνο υπήρχε η ατάκα ότι τοπικιστής είναι αυτός που πιστεύει ότι υπάρχει ωραιότερο μέρος από την Κρήτη. Για μένα ισχύει το ίδιο για το χωριό μου. Δεν ξέρω τι εικόνα αφήνει στον επισκέπτη αλλά για μένα είναι η αρχή και το τέλος.... Continue Reading →

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό μου βρίσκεται ένα από τα ομορφότερα χωριά του νομού Γρεβενών, το Δοτσικό. Μαζί με την Καλλονή, με βάση τα δικά μου κριτήρια, είναι τα δυο ωραιότερα χωριά της περιοχής μας. 2.5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μεσολουρίου βρίσκεται αυτό το μικρό πέτρινο στολίδι των Γρεβενών. Στα παιδικά και εφηβικά χρόνια η... Continue Reading →

Στην παιδική μας ηλικία τα καλοκαίρια στο χωριό ήταν όλη μας η ζωή. Το ρολόι ξεκινούσε να μετρά αντιστροφά λίγες μέρες μετά το Δεκαπενταύγουστο για την επιστροφή μας την επόμενη χρονιά. Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν ελάχιστα σπίτια που είχαν υποδομή για να φιλοξενήσουν κόσμο το Χειμώνα. Όσο και να νοσταλγώ εκείνα τα Καλοκαίρια που είναι... Continue Reading →

"Α, ρα τ δάσκαλου το παιδι το μικρό δεν είσαι;Τι Μισουλούρ μ' λες; Απ' τς Φιλππαίοι είσαι.” Με το συχωρεμένο τον μπάρμπα Νάσιο τον Ρόβα δεν τα έβαζες εύκολα, δεν σήκωνε και πολλές αντιρρήσεις άλλωστε. Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια δεν υπήρχε λόγος να διαφωνήσεις καθώς είχε απόλυτο δίκιο. Όσο και να αγαπώ το Μεσολούρι, ο... Continue Reading →