Υπάρχουν μέρη που κέρδισαν την προσοχή μου επειδή συνδυάστηκαν με κάποιο γεγονός. Ένα από αυτά είναι το Πευκόφυτο Καρδίτσας. Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Μουζάκι, μια κωμόπολη του νομού Καρδίτσας. Το είχα διασχίσει αρκετές φορές ανεβαίνοντας για τον ορεινό όγκο των Αγράφων αλλά δεν του είχα δώσει ποτέ τη δέουσα προσοχή.
Η αφορμή να περπατήσω αυτό το χωριό μου δόθηκε όταν έγινα νονός. Την Καλλιόπη μου την βάφτισα στο Μουζάκι και αναζητώντας τον πιο κοντινό ορεινό ξενώνα, επέλεξα να μείνω κοντά στο Πευκόφυτο.
Παρασκευή απόγευμα, γεμάτος άγχος για το πόσο θα με παιδέψει η Καλλιόπη, άρχισα με συντροφιά έναν καλό μου φίλο να περιδιαβαίνω τα σοκάκια του χωριού. Δυστυχώς, όπως και τα περισσότερα χωριά του ορεινού όγκου, το Πευκόφυτο δεν έχει διατηρήσει κάποιου είδους ενιαία αρχιτεκτονική ώστε να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον με την πρώτη ματιά. Ευτυχώς, όσο περπατάς σε αποζημιώνει με τη γοητεία του. Δεν κατάλαβα πότε απ το άλσος που βρίσκεται πάνω απ το χωριό βρεθήκαμε σε χωματόδρομο που μας οδήγησε σε ρεματιά, πότε τα πεύκα τελείωναν και άρχιζαν οι κουτσουπιές να σ αγκαλιάζουν με την μωβ, αμαρτωλή, ομορφιά τους, πότε οι κότες εναλλάσσονταν με τις αλεπούδες και πότε η μυρωδιά απ το ψημένο κρέας μας οδήγησε σε μια πλατεία να απολαμβάνουμε το ηλιοβασίλεμα με συνοδεία τσίπουρου.
Λίγοι μόνιμοι κάτοικοι αλλά περιποιημένα σπίτια με αυλές χρωματιστές, θέα προς τις άγριες και επιβλητικές κορυφές των Αγράφων. Η περιπλάνηση στα δρομάκια του χωριού μου θύμισε για άλλη μια φορά να μην προσπερνάω τίποτα χωρίς να το αισθανθώ και για να αισθανθείς πραγματικά έναν τόπο, πρέπει να τον περπατήσεις με ανοιχτές τις αισθήσεις σου.
Ορεινό Καφενείο 
Σχολιάστε