«Καλά ρε,ξεκίνησες να γράφεις blog για περιηγήσεις και δεν ξεκίνησες από το Μεσολούρι;» Αυτή ήταν η ατάκα του φίλου μου του Γιώργου όταν έριξε μια ματιά στο καφενείο μου.
Τι να του εξηγήσω; Ο τόπος μου δεν περιγράφεται μέσα σε λίγες γραμμές. Το συναίσθημα που με κατακλύζει γι αυτό το μέρος, δεν αποτυπώνεται σε λέξεις.
Να περιγράψω τι; Τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων; Χρειάζομαι σελίδες ολόκληρες. Τις στιγμές με φίλους που έκαναν τις διακοπές μας αλησμόνητες και την προσμονη για επάνοδο αφόρητη; Την ομορφιά του Φθινοπώρου με τις αλλαγές στην χρωματική παλέτα; Την αναζωογονητική μυρωδιά του βρεγμένου χώματος; Τις βουτιές στους καταρράκτες; Τα πρώτα σκιρτήματα; Τα πρώτα μεθύσια;
Το χωριό μου βρίσκεται στην ορεινή περιοχή των Γρεβενών. Κατοικείται από ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και ζωντανεύει κατά κύριο λόγο κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών. Περνάγαμε τα παιδικά μας καλοκαίρια σε έναν τόπο που δεν είχε σύγχρονες ανέσεις και δεν θυμάμαι να μας απασχόλησε στο ελάχιστο. Τα είχαμε όλα. Όλα όσα χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο, ξεγνοιασιά και συντροφικότητα.
Δεν μπορώ να περιγράψω λεπτομέρειες καθώς το μυαλό, αναμοχλεύοντας τις αναμνήσεις δεν μπορεί να κρατήσει φυσιολογική ροή. Άλλωστε, κανένας από τους συγχωριανούς μου δεν θα δυσκολευτεί να καταλάβει τι θέλω να πω, καθώς οι αναμνήσεις όλων είναι επαναλαμβανόμενος κύκλος.
Μακάρι να μπορούσα να δώσω στις ανιψιές μου να καταλάβουν τι σημαίνει για μας αυτός ο τόπος… Μακάρι να μπορούσαν γίνουν η συνέχειά μας…
Ορεινό Καφενείο 