Τελειώνει και το Φθινόπωρο σιγά σιγά. Η φετινή συγκυρία δεν επέτρεψε στην πλειοψηφία να ξεχυθεί στο βουνό και να απολαύσει τα δώρα του. Περιορίστηκαν οι πεζοπορίες, οι μανιταρόφιλοι δεν κατέκλυσαν τα δάση, στα καζάνια δεν έγιναν τα καθιερωμένα γλέντια και γενικότερα όλοι βιώσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση.
Παρά τις δυσκολίες της κατάστασης οι ανάγκες της καθημερινής ζωής παραμένουν ίδιες. Οι κάτοικοι των ορεινών χωριών προετοιμάζονται για το Χειμώνα. Τα ξύλα έχουν γίνει σωρός στις αυλές ή τις αποθήκες, έτοιμα να προσφέρουν τη ζεστασιά τους.
Σε μια παλιότερη περιήγηση στην περιοχή του Ασπροποτάμου, με είχε εντυπωσιάσει το μεράκι ενός κατοίκου της περιοχής που είχε “ντανιάσει” τα ξύλα για το μαγαζί του με αξιοθαύμαστο τρόπο. Από τις ομορφότερες εικόνες που συμπληρώθηκε από την συνομιλία μαζί του.Ένας άνθρωπος που παλεύει τις δυσκολίες της καθημερινότητας σε μια απομακρυσμένη περιοχή, γνωρίζοντας πολύ καλά τι κερδίζει με τη συνειδητή επιλογή του.
Το μεράκι κάποιων ανθρώπων είναι ικανό να δημιουργήσει τέχνη ακόμα και στην απλή καθημερινότητα. Όταν επιλέγουμε να κάνουμε κάτι από συνήθεια ή απλά για ικανοποίηση της υλικής ανάγκης τότε απλά η πράξη μετατρέπεται σε Γολγοθά και αγγαρεία. Ζηλεύω τον άνθρωπο που είχε να κάνει μια δουλειά που κάνουμε όλοι και επέλεξε να την απολαύσει. Ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν διαλέγουν τη στιγμή που θα χαρούν κι απλά απολαμβάνουν την καθημερινότητα σαν να είναι κάτι περισσότερο.
Ορεινό Καφενείο 
Σχολιάστε