Πετρίλο Αργιθέας

«Παλάσκα, σύρε και (μπιιιιπ) με το Μεσολούρι σου. Έλα στα Πετρίλια να δεις τι σημαίνει χωριό και βουνά». Συχνή επωδός του φίλτατου Τέλη στις κλασικές τσιπουροκατανύξεις που κατέληγαν σε διαφωνίες για το ποιο χωριό είναι το ομορφότερο. Οι κλασικές ατέρμονες συζητήσεις που τροφοδοτεί το αλκοόλ. 😊

31 χιλιόμετρα, περίπου, χωρίζουν το Πετρίλο από το Μουζάκι. Αφήνεις πίσω την μικρή κωμόπολη και ανηφορίζεις για τα άγρια και πανέμορφα Άγραφα για να αφεθείς στη γοητεία της ορεινής Αργιθέας. Λίγο μετά το Μουζάκι ο δρόμος χωρίζει για τα χωριά της ανατολικής και της δυτικής Αργιθέας.

Στρίβεις αριστερά για το σύμπλεγμα των χωριών της ανατολικής Αργιθέας. Οι προορισμοί είναι αρκετοί και αξίζουν τον κόπο να αφιερώσεις το χρόνο που χρειάζεται για να τους γνωρίσεις. Το Πετρίλο είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής και αποτελούσε το κεφαλοχώρι της.

Περνάς το Πευκόφυτο και η διαδρομή γίνεται ολοένα και πιο άγρια. Φτάνοντας στον αυχένα, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, αρχίζει η κατηφόρα. Πρώτη στάση είναι στα Λιβάδια Πετρίλου, έναν μικρό οικισμό που είναι πάνω στο δρόμο. Η στάση είναι απαραίτητη γιατί από εδώ ξεκινάει το μονοπάτι που σε λίγα λεπτά σε οδηγεί στη Σούδα του Μάη, έναν εντυπωσιακό καταρράκτη.

Το Πετρίλο είναι ένας μαγικός τόπος αν και απέχει αρκετά από τη μορφή του χωριού όπως την ειχα εγώ στο μυαλό μου .Αποτελείται από διαφορετικούς μαχαλάδες,με δική του ονομασία ο καθένας. Οι περισσότεροι μαχαλάδες έχουν το δικό τους τόπο συγκέντρωσης οπότε δεν υπάρχει η έννοια πλατεία τουλάχιστον με τη μορφή που έχουμε συνηθίσει να την βλέπουμε.

Το ιδανικό είναι να παρατήσεις το όχημά σου και να περπατήσεις το χωριό απ άκρη σ’ άκρη. Μόνο έτσι μπορεί η μυρωδιά του μπορεί να γίνει κτήμα σου. Χτισμένο κάτω από ψηλές κορυφές που προκαλούν να τις ανέβεις και να νιώσεις δέος από την υπέροχη θέα. Όμορφες, πετρόχτιστες εκκλησίες και ξωκκλήσια που στον αυλόγυρό τους κάθεσαι αγναντεύοντας, χωρίς να χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο. Ο ήχος του νερού και των πουλιών σε υπερκαλύπτουν.

Προσπαθώ πολλές φορές να σκεφτώ πως θα ήταν μέρη σαν αυτό αν κατοικούνταν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, αν έσφυζαν από ζωή όπως τα παλιότερα χρόνια. Δεν ξέρω αν θα μου έβγαζαν τον ίδιο ρομαντισμό αν ήταν καθημερινότητα και όχι διέξοδος. Δυστυχώς, δεν θα το μάθουμε ποτέ αλλά πραγματικά ελπίζω ότι κάποια στιγμή η επιστροφή στις ρίζες μας δεν θα είναι ουτοπία.