«Μικρέ κάπως έτσι να μεγαλώνεις». Αυτή ήταν η αφιέρωση του μεγάλου μου αδερφού όταν μου έκανε δώρο αυτό το βιβλίο στην τρυφερή ηλικία των 15. Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να μου περάσει σαν μήνυμα όταν το πρωτοδιάβασα. Χρειάστηκαν αρκετές αναγνώσεις ακόμα για να φτάσω να κατατάξω το συγκεκριμένο βιβλίο στο πιο σημαντικό μου βιβλίο μέχρι στιγμής.
Κλειδί που ανοίγει την πόρτα του ονείρου. Η περιγραφή της ουτοπίας που δημιουργούμε στο μυαλό μας μέσα σε λίγες σελίδες. Μια πλήρης αντισυμβατική ιεράρχηση των αναγκών του ανθρώπου, η οποία είναι ,ίσως, η μοναδική ρεαλιστική προσέγγιση. Αγάπη και σεβασμός των ανθρώπινων συναισθημάτων και αναγκών. Το απλό συστατικό της ευτυχίας.
«η ελευθερία είναι πιο δυνατή από την αγάπη, γιατί η αγάπη είναι κόρη της. Είναι ο καθρέφτης της, οι δυο όψεις της ζωής, που έλκονται και απωθούνται, όπως θα έλεγε και ο Αρχιτέκτονας στη γλώσσα της επιστήμης. Γιατί αγάπη χωρίς ελευθερία είναι φωτιά χωρίς ανάσα, και ελευθερία χωρίς αγάπη είναι μοναξιά του κερατά. Έτσι, αγάπη που περιορίζει την ελευθερία, γεννά την αγάπη για την ελευθερία»
Δεν ξέρω τι μπορεί να ξεκλειδώσει αυτό το ανάγνωσμα σε αυτόν που θα ασχοληθεί μαζί του. Μπορεί αισιοδοξία, μπορεί ένα συναίσθημα ότι άργησε, μιας και έχουμε μάθει να κατανέμουμε το χρόνο σε συγκεκριμένες περιόδους, μπορεί να τον αφήσει τελείως αδιάφορο αν η ιεράρχησή του είναι τελείως διαφορετική. Στη δική μου βιβλιοθήκη θα έχει πάντα περίοπτη θέση.
Ορεινό Καφενείο 
Σχολιάστε