Το να προσπαθήσεις να διαλέξεις το ομορφότερο χωριό του Πηλίου είναι απλά ανέκδοτο. Είναι σαν να μπαίνεις στο ζαχαροπλαστείο και να πρέπει να διαλέξεις μόνο ένα γλυκό. Το Πήλιο είναι πραγματικά ένας ευλογημένος τόπος. Ορεινά τοπία, παραλίες, χωριουδάκια με υπέροχη αρχιτεκτονική και θέα. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις, μόνο να επισκεφτείς και να μαγευτείς..
Δεν ξέρω λοιπόν να πω ποιο είναι το ομορφότερο χωριό, ξέρω μόνο το πόσο με συγκινεί ο Άγιος Λαυρέντιος και με έχει κάνει να τον λατρεύω σα μέρος. Τα κριτήρια είναι καθαρά υποκειμενικά αλλά στη δική μου ψυχοσύνθεση αυτό το μέρος ταιριάζει τα μάλα( που έλεγε και μια ψυχή κάποτε).
20 χιλιόμετρα από τον Βόλο, με ωραία θέα στον Παγασητικό βρίσκεται αυτό το μικρό θαύμα. Η μισή διαδρομή είναι παραθαλάσσια και μετά την Αγριά αρχίζει η άνοδος για το χωριό.Είναι αδύνατο να μην κλέψεις ματιές προς τη θάλασσα καθώς ανηφορίζεις.Ανάμεσα στα λιόδεντρα το απέραντο γαλάζιο απλώνεται μπροστά σου.
Αφήνεις το αυτοκίνητο στην είσοδο του χωριού, αφήνεις κάθε σκέψη πίσω σου και ξεκινάς την περιπλάνηση στα στενά του χωριού. Το κεντρικό πλακόστρωτο σε οδηγεί στην πλατεία του χωριού. Περιτριγυρισμένη από καφενεδάκια, με παρέα τις φυλλωσιές των τεράστιων δέντρων που φροντίζουν να σε προστατεύουν από τον ήλιο. Κάτω από την πλατεία βρίσκεται η κεντρική εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο.
Τα δρομάκια για να περιπλανηθείς είναι αμέτρητα. Μέσα στο χωριό συναντάς ρεματιές και πλατάνια, καλοδιατηρημένα ή αναπαλαιωμένα αρχοντικά. Πολλά γατιά θα σε συντροφεύσουν στη βόλτα σου. Είναι βέβαιο πάντως πως όποια διαδρομή και να ακολουθήσεις, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στην πλατεία Χατζίνη, η οποία βρίσκεται στην άκρη του χωριού.
Δεν έχει τη μορφή της πλατείας όπως την έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας. Είναι ένα δασωμένο άπλωμα. Ένα από τα λίγα μέρη που βρέθηκα και κατάφερα να απομονωθώ ακόμα και μέσα σε πλήθος. Είναι η αύρα του; Είναι η απλόχερη θέα προς τη θάλασσα που σου προσφέρει; Είναι οι ήχοι που φέρνει ο άνεμος από τη Δράκεια απέναντι; Είναι ο θόρυβος από τα άλογα που δεν τον ακούς σαν ενόχληση αλλά σε βοηθά περισσότερο να εναρμονιστείς με το χώρο; Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσες επισκέψεις ποτέ δεν το κατάλαβα αλλά ποιος νοιάζεται…
Παλότερα, οι καλοκαιρινές μουσικές εκδηλώσεις στο πλαίσιο των δράσεων του Μουσικού Χωριού, λάμβαναν χώρα εδώ. Το να περιγράψεις το συναίσθημα να βρίσκεσαι σε αυτό το μέρος και ο Θανάσης να χαϊδεύει τα αυτιά σου με τον Αποσπερίτη είναι απλά αδύνατο. Δεν υπάρχει καν λόγος να προσπαθήσεις να το περιγράψεις, είναι αρκετό το ότι το έζησες.
Λίγο έξω από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Λαυρεντίου, χτισμένο μέσα στα δέντρα. Παρ ότι δεν είμαι ο ορισμός του θρήσκου, έχω επισκεφτεί τη μονή τη Μεγάλη Παρασκευή για να παρακολουθήσω τη λειτουργία. Ήταν πρόταση φίλων και ακολούθησα ευχάριστα ώστε να έχω την εμπειρία. Με εντυπωσίασε ότι δεν υπήρχε φωταγώγηση του χώρου και η λειτουργία τελέστηκε υπό το φως των κεριών. Αρκετοί άνθρωποι αλλά απόλυτος σεβασμός της διαδικασίας, χωρίς φασαρία, τόσο κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, όσο και κατά τη διάρκεια της περιφοράς. Συναισθήματα κατάνυξης με το απλό και λιτό τελετουργικό.
Είναι δύσκολο να περιγράψεις έναν τόπο μέσα σε λίγες γραμμές. Μπορείς να περιγράψεις τοπία αλλά δεν γίνεται να μεταφέρεις τους ήχους, τις μυρωδιές, τα συναισθήματα κι αυτό το χωριό είναι ικανό να σε πλημμυρίσει με δαύτα. Κάποτε έλεγα πως αν βγω ποτέ στη σύνταξη( εδώ γελάμε άπαντες) θα ήθελα να αποσυρθώ εδώ φροντίζοντας τα δέντρα μου και απολαμβάνοντας τις εικόνες.
Ορεινό Καφενείο 
Σχολιάστε