«Ελένη»

Η Ελένη του Νίκου Γκατζογιάννη είναι ένα από τα πιο καθηλωτικά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Έτυχε να το διαβάσω σε νεαρή σχετικά ηλικία και δημιούργησε μέσα μου πλήθος ερωτημάτων.

Ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία της οικογένειάς του σε ένα απομονωμένο χωριό της Θεσπρωτίας, τον Λια κατά τη διάρκεια της κατοχής και του ελληνικού εμφυλίου. Ο πατέρας του ήταν μετανάστης στην Αμερική και το βάρος της ανατροφής της οικογένειας είχε πέσει στη μητέρα του, κεντρική ηρωίδα του βιβλίου. Η κατάσταση κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και ο φόβος για την οικογένειά της οδηγεί στην προσπάθεια να φυγαδεύσει τα παιδιά της από τον Λια, κάτι που στέφεται μεν με επιτυχία αλλά οδηγεί στην καταδίκη και εκτέλεσή της από τον Δ.Σ.Ε. Ο συγγραφέας παραθέτει τα γεγονότα που οδήγησαν στο χαμό της μητέρας του καθώς και την προσπάθειά του να βρει απαντήσεις για την εκτέλεσή της.

Το βιβλίο και η ταινία που βασίστηκε αργότερα σε αυτό προκάλεσαν αντιδράσεις από τη μια πλευρά καθώς θεωρήθηκε ότι παραποιεί την πραγματικότητα. Δεν εκφέρω άποψη για γεγονότα που δεν έζησα, ούτε και με ενδιαφέρει καθώς δεν είμαι ιστορικός αλλά απλός αναγνώστης. Συνεχίζω να θεωρώ αυτό το ανάγνωσμα συγκλονιστικό ως λογοτεχνικό έργο και όχι ως ιστορικό κείμενο.