Χιονισμένο Μεσολούρι

Στην παιδική μας ηλικία τα καλοκαίρια στο χωριό ήταν όλη μας η ζωή. Το ρολόι ξεκινούσε να μετρά αντιστροφά λίγες μέρες μετά το Δεκαπενταύγουστο για την επιστροφή μας την επόμενη χρονιά. Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν ελάχιστα σπίτια που είχαν υποδομή για να φιλοξενήσουν κόσμο το Χειμώνα.

Όσο και να νοσταλγώ εκείνα τα Καλοκαίρια που είναι γεμάτα αναμνήσεις, όσο κι αν η ομορφιά του Φθινοπώρου είναι κάτι ανυπέρβλητο, όσο κι αν την Άνοιξη η φύση να σε ξελογιάζει, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το χιονισμένο χωριό μας. Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει εκείνα τα Σαββατοκύριακα με φίλους στο κατάλευκο τοπίο που σε κάνουν για λίγες στιγμές ξανά παιδί.

Η αίσθηση του να ξυπνάς δίπλα στη σόμπα και έξω να είναι τα πάντα κάτασπρα σε γεμίζει με ενέργεια. Ανοιχτό παράθυρο, πρωινό ρόφημα και σχέδια για το πως θα ξεκινήσεις να γίνεσαι μέρος του τοπίου. Μια ευκαιρία να περπατήσεις από την αρχή σε αγαπημένα μέρη αποκτώντας μια εντελώς διαφορετική οπτική. Ένα μονοπάτι πούδρας ανάμεσα στα πεύκα που σε οδηγεί στους καταρράκτες, η ιτιά με τα κλαδιά της να γέρνουν από το βάρος του χιονιού, οι νιφάδες που πέφτουν πάνω σου σε δροσίζουν αλλά δεν σε αποτρέπουν από το να συνεχίσεις, είναι εικόνες που δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτα.

Η ψυχολογία αλλάζει και είσαι πρόθυμος να κάνεις όλες τις τρέλες που καταπιέζεις μέσα σου. Μια σακούλα πλαστική, μια σανίδα για snowboard και μπόλικη παλαβομάρα είναι τα κατάλληλα συστατικά για να συνθέσουν το σκηνικό. Συνήθως όλες αυτές οι εκρήξεις αδρεναλίνης, κατέληγαν στο καφενείο, δίπλα στη σόμπα παρακαλώντας να συνεχίζει να χιονίζει για να απολαύσεις περισσότερο την εικόνα.

Δεν είναι εύκολες οι συνθήκες όταν το χωριό είναι χιονισμένο. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, δεν έχει ανεβάσει προμήθειες στην ανηφόρα με μισό μέτρο χιόνι, δεν έχει μείνει χωρίς ρεύμα και δεν έχει σκάψει για αρκετή ώρα για ανοίξει τη βάνα του νερού. Μόνο που όταν μπεις σε ροή ξεχνάς τα πάντα. Υπάρχει τόση ομορφιά γύρω σου που σε κάνει να ξεχνάς κάθε δυσκολία. Το μόνο που μένει είναι το χαμόγελο ζωγραφισμένο.