Δοτσικό Γρεβενών

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το χωριό μου βρίσκεται ένα από τα ομορφότερα χωριά του νομού Γρεβενών, το Δοτσικό. Μαζί με την Καλλονή, με βάση τα δικά μου κριτήρια, είναι τα δυο ωραιότερα χωριά της περιοχής μας.

2.5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μεσολουρίου βρίσκεται αυτό το μικρό πέτρινο στολίδι των Γρεβενών. Στα παιδικά και εφηβικά χρόνια η διαδρομή γινόταν πάντα με τα πόδια μέσα απ’ το δάσος. Όπως όλα τα γειτονικά χωριά είχαμε κι εμείς μια άτυπη κόντρα με τους συνομηλίκους του γειτονικού χωριού. Υπήρχαν ποδοσφαιρικοί αγώνες με υπέρμετρο πάθος που κατέληγαν συνήθως σε καβγάδες που ξεχνούσαμε την επόμενη μέρα. Μεγαλώνοντας, όταν μάθαμε ότι το να μοιράζεσαι το ίδιο τραπέζι και τις ίδιες ανησυχίες κάτω από τον πλάτανο είναι καλύτερο από το να καβγαδίζεις, είχαμε περισσότερες όμορφες στιγμές να θυμόμαστε.

Στο Δοτσικό κυριαρχεί η πέτρα. Οικιστικά μοιάζει περισσότερο με τα μαστοροχώρια της Ηπείρου παρά με τα χωριά των Γρεβενών κι αυτή η διαφοροποίηση το κάνει ξεχωριστό. Ξεκινώντας να διασχίζεις το κεντρικό καλντερίμι του χωριού που σε οδηγεί στην πλατεία το βλέμμα σου θα συναντήσει το Σιώποτο, μια πετρόχτιστη βρύση στην εμπασιά που είναι εντυπωσιακή και σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει.

Συνεχίζοντας , σχεδόν παράλληλα με τη ρεματιά, παρατηρείς σπίτια αναπαλαιωμένα και προσεγμένα. Αυλές γεμάτες λουλούδια που κυριαρχεί το χρώμα. Πρόκειται για ένα αρκετά ζωντανό χωριό και περιποιημένο χωριό.

Αν μη τι άλλο, το Δοτσικό φημίζεται για την πλατεία του. Πέρα από το ποτάμι και τα πλατάνια, το πέτρινο γεφύρι, το μοναδικό που βρίσκεται εντός οικισμού, δίνει μια υπέροχη νότα. Το γεφύρι χτίστηκε γύρω στα 1800 και ενώνει τις γειτονιές του χωριού που χωρίζει το Δοτσικιώτικο ρέμα. Το καλοκαίρι η πλατεία γεμίζει από ντόπιους και επισκέπτες, απολαμβάνοντας την σκιά που χαρίζουν τα δυο πλατάνια της πλατείας. Το χωριό πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου, τιμώντας την Αγία Παρασκευή και το διήμερο πανηγύρι που λαμβάνει χώρα στην πλατεία με τη συνοδεία χάλκινων είναι από τα πιο γνωστά της περιοχής.

Αξίζει να περιπλανηθείς στα καλντερίμια, θαυμάζοντας τα σπίτια που δίνουν παλιακό χρώμα. Αξίζει περισσότερο να ανηφορίσεις μέχρι την κεντρική εκκλησία του χωριού, τον Άγιο Αθανάσιο. Χτίστηκε το 1865 και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς οι αγιογραφίες του είναι εξαιρετικές. Η θέα από το προαύλιο προς το χωριό και τα γύρω βουνά είναι εκπληκτική. Λίγα λεπτά με τα πόδια βρίσκεται και το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής.

Μπορεί να μεγαλώσαμε και να άλλαξαν οι υποχρεώσεις μας. Μπορεί να μην ερχόμαστε στα χωριά μας τόσο συχνά όσο θα θέλαμε. Μπορεί όταν βρισκόμαστε να μην μπορούμε να πιούμε ήρεμα τον καφέ μας με τις ώρες καθώς οι οικογενειακές υποχρεώσεις αυξήθηκαν. Αυτό που δεν θα αλλάξει ποτέ είναι η χαρά του να βρίσκεσαι, έστω και για λίγο, με τους παλιούς φίλους κάτω απ’ τον πλάτανο. Να αναπολείς τα παλιά και να μοιράζεσαι τα καινούρια σε έναν πραγματικά ευλογημένο τόπο.