Σταυρός Φαρσάλων

Αγαπούσα με πάθος τα ψηλά βουνά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Προσδοκούσα να γνωρίσω όλο και περισσότερα μέρη, να κολυμπήσω σε καταρράκτες και ποτάμια που δεν ήταν γνωστά στους πολλούς, να πατήσω κορυφές και να δω από εκεί πάνω τον κόσμο ολόκληρο. Αυτή είναι η μια οπτική. Δεν μπορώ, όμως, να αγνοήσω ποτέ και δεν θα άλλαζα με τίποτα τις αναμνήσεις μου στο χωριό της μητέρας μου στον θεσσαλικό κάμπο, τον Σταυρό Φαρσάλων.
Ο Σταυρός βρίσκεται στη μέση του θεσσαλικού κάμπου, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από τα Φάρσαλα και περίπου 45 χιλιομέτρων από την Λάρισα. Το χωριό χωρίζεται σε δυο τμήματα από τη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών- Θεσσαλονίκης. Το «κάτω» χωριό ή συνοικισμός γηγενών αποτελείται κατά κύριο λόγο από μετακινούμενους κτηνοτροφικούς πληθυσμούς κυρίως από την περιοχή του Ασπροποτάμου ενώ το κομμάτι πάνω από τις γραμμές δημιουργήθηκε αργότερα, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και τον αναδασμό και κατοικήθηκε από πρόσφυγες. Στον Σταυρό υπάρχει σιδηροδρομικός κόμβος που ενώνει τη Δυτική Θεσσαλία με την κεντρική σιδηροδρομική αρτηρία.
Δεν θα πει κανείς ότι το χωριό μου έχει κάποια ξεχωριστή ομορφιά. Δεν διαφέρει ιδιαίτερα άλλωστε από τα περισσότερα χωριά του κάμπου. Είναι το ατομικό συναίσθημα που το κάνει στα μάτια μου να φαίνεται μαγικό και να λαχταράω κάθε φορά που ξαναβρίσκομαι εκεί. Το ανοιξιάτικο σουλάτσο χαζεύοντας τις ολάνθιστες και περιποιημένες αυλές είναι από τις ομορφότερες στιγμές της ζωής μου. Λουλούδια και χρώματα παντού, οι μυρωδιές που ξεπηδούσαν, το παιδομάνι που ζωντάνευε τον τόπο με γέλια και παιχνίδια.
Στον Σταυρό βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγιάς της Δεμερλιώτισσας. Η μονή χτίστηκε το 1778 και ανέκαθεν συγκέντρωνε πλήθος επισκεπτών λόγω της εικόνας της Παναγίας που θεωρείται θαυματουργή την περίοδο που πανηγυρίζει. Υπάρχει μεγάλος αριθμός κελιών που φιλοξενούσε προσκυνητές.
Να ξεκινήσω να περιγράφω τις δικές μου αναμνήσεις; Πρακτικά αδύνατο. Δεν χωράν σε βιβλία ολόκληρα. Οι φίλοι που περίμεναν κάθε Παρασκευή βράδυ για να μοιραστούμε κάθε λογής τρέλα μέσα στο Σαββατοκύριακο. Ραντεβού πρωί απόγευμα στο προαύλιο του σχολείου για ατελείωτο παιχνίδι. Η ιεροτελεστία του να παρακολουθείς τον αγώνα Σταυραετού κάθε Σαββατοκύριακο (διαιτητήήήήήήή, σφύρα να πάμε να αρμέξουμε τα γελάδια) και κρυφά να φεύγεις με τα μηχανάκια προς κάθε λογής κατεύθυνση, ανακαλύπτοντας δειλά δειλά τον έξω κόσμο. Βραδάκια στα μαγαζιά του χωριού, να ανακαλύπτεις τα πρώτα σκιρτήματα και τα πρώτα μεθύσια, αμπελοφιλοσοφώντας μέχρι τα χαράματα.
Την περίοδο του Πάσχα και το καλοκαίρι, όταν πλησίαζε το πανηγύρι, το χωριό γέμιζε με κόσμο. Όλα τα σπίτια άνοιγαν να υποδεχτούν επισκέπτες. Παππούδες και γιαγιάδες που περίμεναν τα εγγόνια τους, εμείς που θα βλέπαμε φίλους που είχαμε καιρό. Η παρέα αυξανόταν, το ίδιο και οι τρέλες.
Πέρα από φίλους, ξενύχτια, έρωτες και τρέλες το χωριό ήταν συνυφασμένο με την παρουσία της κυρα Δήμητρας. Εκείνη την σφιχτή αγκαλιά της γιαγιάς κάθε φορά που μας έβλεπε, την συνωμοτική έκφραση «πάρε λίγο χαρτζιλίκι αλλά μην τα χαλάσεις όλα στα ηλεκτρονικά», την αυλή της που την είχε πάντα στην εντέλεια, εκείνες τις βρωμόκοτες που μας τσιμπούσαν όταν παίζαμε, τις ιστορίες και τα παραμύθια της που ποτέ δεν μας αρνήθηκε και τα φαγητά της που ήταν αξεπέραστα. Αχ, κυρα Δήμητρα με τα κατημέρια σου, τις κεφτέδες στο τηγάνι με σάλτσα, την χήνα με τις μπάμιες στον ξυλόφουρνο…. Αχ, ρε γιαγιά, η παρουσία σου ήταν πάντα ένα τρυφερό καταφύγιο, το πιο σίγουρο μερικές φορές για να ξεφύγουμε από μαλώματα.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για περιστατικά, συναισθήματα, φίλους αγαπημένους, για τα πόδια που σακατέψαμε για τον Σταυραετό, για καβγάδες για ξενύχτια για για… Άθελά μου συγκινήθηκα νοσταλγώντας δεκάδες όμορφες στιγμές και αναπολώντας στιγμές με ανθρώπους που δεν έχουμε πλέον μαζί μας. Στιγμές και πρόσωπα χαραγμένα που δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια κι αν περάσουν.