Γαναδιό Ιωαννίνων

Παίρνεις ψηλά βουνά, τα γεμίζεις δάσος και κάπου ανάμεσά τους αφήνεις κενό και φυτεύεις λίγα σπιίτια. Ισοσταθμίζεις τη δυσκολία της περιοχής με το μεράκι και την τέχνη των ανθρώπων καθώς και με ανυπέρβλητη ομορφιά και δημιουργείς ένα μαγικό αποτέλεσμα. Κάπως έτσι πιστεύω ότι δημιουργήθηκε το Γαναδιό, ένα μικρό αλλά πανέμορφο χωριό των Ιωαννίνων, το οποίο ανήκει στα Μαστοροχώρια.

Λίγα χιλιόμετρα χωρίζουν το χωριό από την παλιά εθνική οδό Κοζάνης Ιωαννίνων. Διασχίζεις το χωριό Μόλιστα, το οποίο είναι εξίσου αξιόλογο, και φτάνεις στο Γαναδιό. Αφήνεις το αυτοκίνητο στην είσοδο καθώς τα λιθόστρωτα στενά δρομάκια του δεν επιτρέπουν τη διέλευση τροχοφόρων και απολαμβάνεις τη βόλτα σου σε ένα από τα ομορφότερα ελληνικά χωριά. Μπορεί να μην είναι πολυδιαφημισμένο, μπορεί να μην είναι γνωστό στους πολλούς αλλά είναι μέρος μοναδικής ομορφιάς.

Το στοιχείο της πέτρας είναι αυτό που κυριαρχεί όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου. Κατευθύνεσαι προς την πλατεία και θαυμάζεις την όμορφη εκκλησία και απέναντι ένα μικρό καφενεδάκι, υπερυψωμένο κάτω από τη σκιά του πλάτανου. Εικόνα συνηθισμένη σε πολλά ορεινά χωριά αλλά τόσο διαφορετική και γοητευτική κάθε φορά που την συναντάς. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά συγκεντρώνεται όλη η ζωή του χωριού.

Δεν διαλέγεις διαδρομή για να ακολουθήσεις, ακολουθείς απλά το ένστικτό σου. Όταν ολοκληρώσεις την βόλτα σου θα εντυπωσιαστείς από το πλήθος εικόνων που χωράνε μέσα σε λίγα λεπτά. Δίπατα πετρόκτιστα σπίτια, με αυλόγυρους εντυπωσιακούς και λουλούδια να στολίζουν κάθε αυλή. Έκλεβε τις εντυπώσεις η αυλή μιας ηλικιωμένης κυρίας, η οποία δεν είχε αφήσει σπιθαμή ανεκμετάλλευτη και πάντρευε όλα τα χρώματα της άνοιξης σε λίγα μέτρα.

Δασωμένα βουνά, καλντερίμια, σπίτια επιβλητικά που δείχνουν την μαστοριά των Ηπειρωτών χτιστάδων και κυρίως γαλήνη είναι τα συστατικά της προσωρινής ευτυχίας. Στο Γαναδιό όλα αυτά σου προσφέρονται απλόχερα. Βγαίνεις από το χωριό έχοντας καλύψει όλα αυτά που ζητάς στις περιπλανήσεις σου. Ένας τόπος που φεύγοντας είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσεις. Είς το επανιδείν λοιπόν 🙂