Ξεκινώντας από Λάρισα, ο βασικός προορισμός ήταν τα Κονακια, ένας μικρός οικισμός Σαρακατσαναιων στην περιοχή του Ασπροποταμου. Όπως μου ξεκαθάρισε ο φίλος μου που με καθοδηγούσε, δεν είχαμε ευχέρεια χρόνου για να περπατήσουμε στα κοντινά χωριά (Δολιανά, Κρανιά). Με μισή καρδιά δεχτηκα αλλά αρκούσε ένα κιόσκι στην είσοδο της Κρανιάς κ η υπέροχη θέα του για να αλλάξει το πρόγραμμα…
Δεν γίνεται να προσπεράσεις αυτό το χωριό χωρίς να το εξερευνήσεις. Είναι πραγματικά τόσο όμορφη η πρώτη εικόνα που απλά θέλεις να συνεχίσεις να συλλέγεις κι άλλες. Βλέπεις το χωριό απλωμένο πάνω από μια ρεματιά, μέσα στο πράσινο κ ξεχνάς χρόνο κ υποχρεώσεις.
Η Κρανιά είναι αρκετά μεγάλη κ απλωμένη, χτισμένη πάνω από το Κρανιωτικο ρέμα, το οποίο τη χωρίζει στη μέση. Στενοί δρόμοι ενώνουν τις γειτονιές του χωριού οπότε είναι καλύτερα να αφήσεις το αυτοκίνητο στην πλατεία, στο Μεσοστρατι κ να συνεχίσεις πεζός.
Στην είσοδο του χωριού συναντάς πέτρινο γεφύρι κ λίγο πιο δίπλα τον παλιό νερόμυλο. Ακολουθείς τον ανηφορικό δρόμο για να φτάσεις στον μεσιακο μαχαλά που βρίσκονται τα περισσότερα μαγαζιά. Ένα μεγάλο άπλωμα στο κέντρο του χωριού που χαίρεσαι να απολαύσεις τον καφέ ή το απαραίτητο τσίπουρο.
Το χωριό έχει εντυπωσιακές εκκλησίες. Ξεχωριστή μνεία χρειάζεται η μονή των Δολιανων, ελάχιστα χιλιόμετρα έξω από το χωριό. Στο παλιό σχολείο του χωριού λειτουργεί λαογραφικό μουσείο, το οποίο δυστυχώς θα το απολαύσεις μόνο την καλοκαιρινή περίοδο. Όπως κ τα υπόλοιπα χωριά, η Κρανιά εγκαταλείπεται τους χειμερινούς μήνες.
Λίγο έξω από το χωριό υπάρχει κ δευτερο πέτρινο γεφύρι, το γεφύρι του Γκίκα, που ενώνει τις όχθες του Κρανιωτικου. Λόγω κάποιων κατολισθήσεων η πρόσβαση σε κάποια σημεία δυσχεραίνει.
Την Κρανιά την επισκέφτηκα τέλος της Άνοιξης. Τα χρώματα από τα αγριολούλουδα κ οι μυρωδιές του αγριοθυμαρου είναι αυτά που μου έμειναν στο τέλος πιότερο από οτιδήποτε. Είναι πανέμορφη κ αρχοντική κ αξίζει την επίσκεψη. Ίσως το φθινόπωρο με τα περισσότερα χρώματα να είναι ακόμα πιο μαγική.
Ορεινό Καφενείο 
Σχολιάστε