Ασημοχώρι Ιωαννίνων

Οδηγώντας στην παλιά εθνική οδό Κοζάνης Ιωαννίνων, ταξιδεύοντας παράλληλα με τον ποταμό Σαραντάπορο υπάρχει μια συστάδα χωριών που απλώνονται δεξιά και αριστερά του δρόμου στο νομό Ιωαννίνων, μια ομάδα χωριών που ονομάζεται Μαστοροχώρια.Μπορεί να μην έχουν την απήχηση που έχουν τα χωριά της περιοχής του Ζαγορίου αλλά η φύση και η τέχνη της πέτρας που συναντάς εδώ είναι μοναδική.

Ο πατέρας μου, ως λάτρης της παραδοσιακής μουσικής έψαχνε πάντα τον αυθεντικό ήχο και κάπως έτσι έγινε η πρώτη μου επαφή με την περιοχή. Με υποτιθέμενη αφορμή την επίσκεψη στο Πληκάτι, το τελευταίο χωριό πριν την Αλβανία απλά βρεθήκαμε να ψάχνουμε τον ήχο της παραδοσιακής μουσικής,χωρίς μεγάφωνα και ηχεία, μόνο με την αυθεντικότητα του πηγαίου.

Κάπως έτσι βρέθηκα στο Ασημοχώρι πρώτη φορά.Δεν θυμάμαι αν ο πατέρας μου βρήκε αυτό που έψαχνε σε αυτό το χωριό, εγώ απ’ όσο θυμάμαι τα βρήκα όλα. Εγώ δεν έψαχνα τον ήχο,εγω έψαχνα μέρη που απλά θα κοιτάζω και θα περιδιαβαίνω και αυτά θα μου προσφέρουν τη μαγεία τους.Το Ασημοχώρι δεν έιναι μεγάλο χωριό,δεν είναι από τα πλέον επισκέψιμα της περιοχής αλλά είναι αυτό που εγώ αναζητώ.

Ανάμεσα σε ¨δέντρους¨ μιας κι έτσι λέγαμε στα Γρεβενά τις βελανιδιές,σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρων βρίσκεται ένα μικρό χωριό της επαρχίας Κόνιτσας,το Ασημοχώρι. Η θέα στις κορυφές του Γράμμου είναι ανεπανάληπτη και αν είσαι τυχερός να το επισκεφτείς φθινόπωρο, τα χρώματα της περιοχής απλά θα σε αγγίξουν. Το Χειμώνα ελάχιστοι τολμηροί παραμένουν στις επάλξεις αλλά το Καλοκαίρι γεμίζει από ανθρώπους διψασμένους να γευτούν τα κάλλη του.

Πως αγαπάς έναν τόπο; Με τον απλούστερο τρόπο,επισκέπτεσαι ένα χωριό που έχουν μείνει ελάχιστοι κάτοικοι μιας καιείναι τέλος Σεπτεμβρίου και όλοι σε υποδέχονται με χαμόγελο,χωρίς ερωτήσεις και περαιτέρω απλά με μια χαμογελαστή καλημέρα. Κάθεσαι στο καφενεδάκι του χωριού και διακριτικά σε καλοδέχονται χωρίς κανείς να σε κάνει να νιώσεις άβολα.

Στα σπίτια του χωριού κυριαρχεί η πέτρα(τι Μαστοροχώρι θα ήταν άλλωστε). Ασχέτως πρακτικών παρεμβάσεων μεταγενέστερα,η αρχοντιά και η μαστοριά είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα του οικισμού.Οι ρεματιές που το περικλείουν σε κάνουν να γαληνεύεις στον περίπατό σου μιας και συμπληρώνουν το τοπίο με τον ήχο τους. Είναι από τα μέρη που δεν σε ενδιαφέρει που θα καταλήξει η διαδρομή που διάλεξες αρκεί να κρατήσει αρκετά ώστε να συγκεντρώσεις περισσότερες εικόνες.

Στην ηπειρώτικη μουσική τα στοιχεία που κυριαρχούν είναι ο έρωτας, ο θάνατος και η ξενιτιά. Ακούγοντας στο καφενείο ένα κομμάτι του παππού του Χαλιγιάννη κυριάρχησε μέσα μου ο έρωτας και η ξενιτιά μιας και ο θάνατος δεν ταιριάζει σε αυτό τον όμορφο τόπο. Ένα μαραμένο χαμόγελο γιατί τέτοια υπέροχα μέρη γνωρίζουν το μαρασμό και έρωτας γι αυτά που μπορεί να σου προσφέρει, αυτά που οι πολλοί δεν μπορούν να δουν αλλά είναι διάχυτα στην ατμόσφαιρα. Θα ήθελα να περπατήσω Χειμώνα στην απόλυτη ηρεμία του με το χιόνι για συντροφιά, Άνοιξη που τα νερά θα τρέχουν από παντού και γενικά θα ‘θελα να γίνω ένα με το τοπίο.

ΥΓ. Θέλω να ευχαριστήσω μία φίλη με καταγωγή από το Ασημοχωρι που με βοήθησε με το φωτογραφικό υλικό. Ευχομαι να ευχομαι να είναι καλά και να ανταμώσουμε κάποτε σε αυτό το όμορφο χωριό.