«Για να τον άνοιξαν κάπου θα πηγαίνει…»

ή αλλιώς ‘κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα»

   Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Πόσες φορές άραγε να έχει ειπωθεί αυτή η ατάκα μέσα στο ηρωικό μας FIATάκι! Συνήθως ήταν η απέλπιδα προσπάθεια του πατέρα μου, να πείσει την μητέρα μου που δεν ήταν περιπετειώδης τύπος, να τον ακολουθήσει σε μια καινούρια πρόκληση. Ένας χωματόδρομος χωρίς πινακίδα εμφανίζεται μπροστά μας και φυσικά ο πατέρας μου θέλει να τον ακολουθήσει. «Έλα βρε Τζενάκι, για να τον άνοιξαν κάπου θα πηγαίνει». Η μητέρα μου υπέμενε στωικά την μοίρα της καθώς ήξερε ότι δεν μπορούσε να αντιταχτεί στην λαϊκή απαίτηση για περιπέτεια και εγώ αδημονούσα για να δω που θα μας βγάλει αυτή η καινούρια διαδρομή.

Στιγμές που γέμιζες χαρά αντικρίζοντας ένα υπέροχο τοπίο, ένα κιόσκι στη μέση του πουθενά που σου έδινε απεριόριστη θέα στο δάσος και τις κορυφογραμμές, μια βρυσούλα με γάργαρο νερό που σε έκανε να φαντάζεσαι νεράιδες να χορεύουν γύρω της. Δυστυχώς, η κατάληξη δεν ήταν πάντα επιτυχής καθώς πολλάκις καταλήγαμε σε ποιμνιοστάσια προσπαθώντας να εξηγήσουμε στον έκπληκτο βοσκό τον λόγο που βρεθήκαμε εκεί. Άλλοτε ήμασταν αναγκασμένοι να κάνουμε κάποια χιλιόμετρα με την όπισθεν καθότι ο δρόμος κοβόταν απότομα και ο χώρος δεν επαρκούσε για αναστροφή. Οι αποτυχημένες εξορμήσεις κατέληγαν με την επιτιμητική επωδό της κύριας Τζένης, «στα λεγα εγώ…»

Σ ευχαριστώ ρε πατέρα που μου μετέδωσες αυτό το μικρόβιο. Σ ευχαριστώ που μ έκανες σε κάθε σταυροδρόμι να θέλω να μάθω κάθε διαδρομή πριν επιλέξω. Σ ευχαριστώ που μου έμαθες ότι κανένα τοπίο δεν είναι ίδιο, ότι κάθε τόπος έχει τον ήχο του και την μυρωδιά του . Δεν με πτόησαν ποτέ οι αποτυχίες μας, ήταν απαραίτητες για να μάθω να εκτιμώ τις φορές που το χαμόγελο ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό μου χωρίς να το καταλαβαίνω, επειδή κάτι μαγικό παρουσιάστηκε μπροστά μου.