Καστάνιανη(Καστανέα)Ιωαννίνων

Χειμωνιάτικο πρωινό στον κάμπο σήμερα. Δροσιά,ψιλόβροχο από αυτά που ελπίζεις ότι στα βουνά είναι χιόνι και γενικά μουντή ατμόσφαιρα. Είναι από τα πρωινά που λυπάσαι επειδή τα ξοδεύεις στον κάμπο ενώ το μυαλό σου δημιουργεί εικόνες για περιπάτους σε καλντερίμια,χιονόνερο ή ελαφριά χιονόπτωση και μυρωδιά από ξύλο στο τζάκι να ποτίζει την ατμόσφαιρα.Το κερασάκι στην τούρτα της φαντασίωσης είναι η κατάληξη σε ένα καφενεδάκι,του οποίου η σόμπα σε συνδυασμό με το τσίπουρο σε ζεσταίνει εσωτερικά και εξωτερικά.

Αναμοχλεύοντας εικόνες από διάφορα χωριά που έχω επισκεφτεί,δεν μπόρεσα να βρω πιο ταιριαστή εικόνα από την Καστανέα (Καστάνιανη)Κόνιτσας. Ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Κόνιτσα που συγκαταλέγεται στα λεγόμενα Μαστοροχώρια της περιοχής.

Το συγκεκριμένο χωριό είναι πραγματικά ένα από τα ομορφότερα στην Ελλάδα.Ένας μικρός πίνακας ζωγραφικής στον καμβά της ανεξάντλητης ελληνικής φύσης.Ίσως, η ομορφιά του διατηρείται αναλλοίωτη γιατί ο μαζικός τουρισμός δεν έχει ισοπεδώσει αυτή την περιοχή.Από τη μια είναι άδικο γιατί αυτή η πανέμορφη περιοχή παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό,από την άλλη είναι ευτύχημα γιατί παραμένει ένα μυστικό που δεν βαριέσαι ποτέ να ανακαλύπτεις,μιας και ποτέ δεν σου αποκαλύπτεται ολοκληρωτικά.

6 χιλιόμετρα δρόμος χωρίζει το χωριό από την παλιά εθνική όδο Κοζάνης-Ιωαννίνων.Όπως ανεβαίνεις το φιδογυριστό και στενό δρόμο σου κόβει την ανάσα η απεριόριστη θέα προς την κοιλάδα του Σαρανταπόρου.Η βλάστηση είναι οργιώδης και ενδόμυχα είσαι σίγουρος ότι με τέτοια εισαγωγή αποκλείεται να απογοητευτείς.

Πετρόχτιστα σπίτια(μάστορες της πέτρας άλλωστε πολλοί από τους κατοίκους παλιότερα),καλντερίμια,ρεματιές και γεφυράκια που συνδέουν τις γειτονιές του χωριού και πλατάνια είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το σκηνικό της Καστάνιανης.Μόλις αφήσεις το αυτοκίνητο κι αφού περιεργαστείς το όμορφο υπερυψωμένο καφενείο απλά αφήνεις το ένστικτό σου να αποφασίσει ποιο δρομάκι θα ακολουθήσεις κ σε ποια γειτονιά θα “χαθείς”.

Όποια διαδρομή και να διαλέξεις,το σίγουρο είναι πως θα ξεχάσεις την έννοια του χρόνου.”Να ανέβω και λίγο παραπάνω να δω το όμορφο εκκλησάκι.” “Πάμε και προς εκείνη την πλευρά,έχει υπέροχη θέα στην Πυρσόγιαννη.” “Κοίτα τι όμορφο σπίτι,πάμε να τραβήξουμε φωτογραφίες”. “Κοίτα το παγκάκι γύρω απ τον πλάτανο.Έλα να ξαποστάσουμε λίγο”. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσεις την βόλτα είναι το στομάχι σου να σου υπενθυμίσει ότι το έχεις αφήσει αρκετή ώρα χωρίς να το φροντίσεις.

Λίγο λουκάνικο δίπλα στη σόμπα,ένα τσιπουράκι(δυστυχώς χωρίς γλυκάνισο για εμάς τους ξεροκέφαλους),κουβεντούλα με τους λιγοστούς μόνιμους κατοίκους και πραγματικά είναι ο πιο πλούσιος και συνάμα απλός τρόπος για να ολοκληρώσεις την επίσκεψη.

Ιστορίες για το μεγαλείο του χωριού παλιότερα, για μετανάστευση, για χτιστάδες που γύριζαν τα Βαλκάνια καθώς ήταν περιζήτητοι για την τέχνη τους. Αγωνία για το αν θα συνεχιστεί η ζωή στο χωριό ή αν θα ερημώσει τελείως στο πέρασμα του χρόνου. Ιστορίες που τις ακούς ταξιδεύοντας νοερά στο παρελθόν, προσπαθώντας να φανταστείς πως θα ήταν. Ιστορίες που επαναλαμβάνονται καθημερινά αλλά δεν γίνονται πληκτικές. Ιστορίες που σε κάνουν να εύχεσαι να μην λείψουν ποτέ.